Վերջին շրջում «հողեր հանձնելու» թեմայով քննարկումները նորից ակտիվացել են, և, ըստ նախկին պաշտպանության նախարար, գեներալ-մայոր Արշակ Կարապետյանի, այս իրավիճակը հստակ ցույց է տալիս, որ իշխանությունները փորձում են պատասխանատվությունը նորից իրենցից գցել։
Իմ տեսակետով, այս հարցում պատասխանատվություն կրում են հենց վարչապետն ու նրա թիմի՝ պաշտպանության ոլորտի քաղաքական գործիչները։ Պատասխանատվությունը Զանգելանի ուղղությամբ հետ քաշվելու և դրա հետևանքով Լաչինի, ապա և Արցախի հանձնելու համար։
Այս հողերի հանձնումը սկսվեց այն պահից, երբ պաշտպանության նախարար Վաղարշակ Հարությունյանի կողմից տրվեց սկզբնական հրամանը։ Իրենք ոչ միայն հրաման չեն տվել կրակելու, այլև արգելել են կրակել։ Այս քաղաքականության հետևանքով տարածքներ են կորցվել Սև լճի, Գեղարքունիքի ուղղություններով, իսկ Ջերմուկի շրջանում տեղի է ունեցել զինվորական կորուստներ։
Հարկ է նշել, որ ԳՇ պետի առաջին տեղակալն ընդամենը 15-20 օր առաջ է նշանակվել մայիսի 12-ի դեպքերից հետո, իսկ պաշտպանության նախարարը՝ միայն օգոստոսին։ Ես պատասխանատվությունից չեմ խուսափում, բայց պատրաստ եմ պատասխան տալ այն մասով, որը վերաբերում է ինձ։ Իմ պաշտոնավարման ժամանակաշրջանում ադրբեջանցիները փորձել են առաջխաղացում ունենալ Գեղարքունիքի ու Նախիջևանի ուղղություններով, բայց հետ են շպրտվել։ Իրենից հետո իշխանությունների կողմից կատարված հողերի հանձնումները, սակայն, ունեն բոլորովին այլ բնույթ։
Ներկայիս ներքաղաքական իրավիճակը և տարածաշրջանի անվտանգությունը նույնպես խիստ մտահոգող են։ Հայաստանի իշխանությունների արձագանքները վերջին օրերին տարբեր երկրների պաշտոնյաների հայտարարությունների շուրջ միակողմանի են և հիմնված կեղծ օրակարգի վրա։ Եթե Երևանը ցանկանում է դիվանագիտական նոտաներ հղել, դրանք պետք է ուղղված լինեն Ադրբեջանին, որը, ըստ իմ տեսակետի, այսօր անհիմն դատում է Հայաստանի քաղաքացիներին։
Ես համոզված եմ, որ երկրում քաղաքական հետապնդումները դարձել են համակարգային։ Իշխանությունները փորձում են քաղաքական հաշվեհարդարները քողարկել քրեական գործերով՝ անցյալից, կամ արհեստականորեն «գտնելով» ձևական մեղադրանքներ։
Իմ գնահատմամբ, Հայաստանն այսօր հետաքրքիր չէ Արևմուտքին, իսկ որոշ դեպքերում նույնիսկ խանգարող գործոն է՝ հաշվի առնելով Թուրքիայի դերը և Ադրբեջանի էներգետիկ պաշարները։
Այսպիսով, իմ կարծիքով, միայն ներազգային համախմբումը՝ հայ ժողովրդի կողմից կայացված որոշմամբ կատարվող իշխանափոխությունը, կարող է վերականգնել Հայաստանի միջազգային հեղինակությունը և հասնել իրական խաղաղության՝ պաշտպանելով պետության արժանապատվությունը։
Վերջում ուզում եմ ուղղել երկու հարց։ Մեկը՝ վարչապետին՝ 1999 թվականին Թուրքիայում Նաիրի Հունանյանի հետ իմ եղելու մասին, մյուսը՝ իմից հետո նշանակված պաշտպանության նախարարին՝ մինչև նշանակումը Թուրքիայի հետախուզության ներկայացուցիչների հետ հանդիպումների և դրանց բովանդակության մասին։
