Տեսնում եմ, թե ինչպես է առևտրի մեջ ոմանք վաճառում կոշիկը՝ առանց ՀԴՄ-ի, առանց հաշվետվության, առանց ճշմարտության վկայության, կարծես թե Աստծո աչքը չի տեսնում, և պետության ձեռքը չի հասնում։ Սակայն մի՞թե կարելի է թաքցնել գործը, երբ խիղճն է դատավորը։
Քանզի գրված է. «Ով փոքր բանում անարդար է, մեծում ևս անարդար կլինի»։ Առանց ՀԴՄ վաճառքը փոքր մեղք չէ, այլ սերմ է, որից բուսնում է մեծ անօրենություն։ Այդ վաճառքով ոչ միայն օրենքն է ոտնահարվում, այլև վնաս է հասցվում պետությանը՝ այն մարմնին, որի մեջ ապրում ենք բոլորս։
Պետությունը մեր ընդհանուր տունն է, և հարկը՝ մեր համատեղ զոհաբերությունը, որպեսզի կառուցվեն դպրոցներ, բժշկարաններ, ճանապարհներ, եկեղեցիներ, վանքեր, կամուրջներ և օգնություն հասնի կարիքավորին։ Երբ առևտրականը թաքցնում է իր վաճառքը, նա ոչ միայն գրպանում է ավելին, այլև գողանում է այդ հացը որբի բերանից, այդ դեղը հիվանդի սեղանից, այդ աղյուսը՝ ապագայի շինությունից։
Ավելին՝ տնտեսությունն է խաթարվում, արդար մրցակցությունն է խեղաթյուրվում։ Նա, ով ազնվորեն է աշխատում և ՀԴՄ տալիս, դառնում է տուժող, իսկ անօրենը՝ ժամանակավոր շահող։ Սակայն ժամանակավոր շահը հավիտենական կորուստ է բերում հոգուն։
