Որպես նախկին պաշտպանության նախարար, ես հարցական նշան եմ դրել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրապարակային զենքի ցուցադրություն կազմակերպելու մասին հայտարարության տրամաբանության վրա։
Եթե նպատակը զենքի ցուցադրությունն է, ապա ի՞նչ նպատակով է պետությունը միլիարդավոր դրամներ ծախսել դրանք ձեռք բերելու համար։ Իմ կարծիքով, եթե զենքը պետք է ցուցադրվի, ապա այն պետք է տեղադրվի թանգարանում, ոչ թե գնվել և պահվել։
Ես համեմատություն եմ անցկացրել Պաղեստինի պետության հետ։ Թեև Պաղեստինը չունի, օրինակ, ֆրանսիական «լոկատոր», սակայն իր տարածքում ոչ ոք չի կարողանա անարգել ֆռֆռալ։ Զենքի ձեռքբերումը պետք է ծառայի ոչ թե ցուցադրության, այլ պետության անվտանգությանը։
«Հիմա ասում է՝ այսքան զենք եմ առել, ՀՕՊ համակարգ եմ առել, այս եմ արել, այն եմ արել։ Բա ինչո՞ւ ես առել։ Դե, բեր տանենք հրապարակում մի հատ հրթիռային համակարգ կամ անօդաչու դնենք, կողքն էլ ամեն օր ծաղիկ դնենք և ուրախանանք, որ ունենք», – եմ նշել իմ մտքերը արտահայտելով հայտնի անեկդոտի միջոցով։ Ֆրանսիացին սիրում է իր սիրուհուն, հրեան՝ մորը, իսկ հայն պարզապես սիրում է… ունենալ։
Այսպիսով, իմ մեկնաբանությունը ոչ միայն հարցական նշան է դրել վարչապետի նախաձեռնության նկատմամբ, այլև ընդգծում է զենքի ձեռքբերման և պետության անվտանգության միջև առկա հիմնարար տարբերությունը։
