Վերջին շաբաթներին մարզերում «գաստրոլների» դուրս եկած ՔՊ-ականները, որոնք մասնակցում են ներկուսակցական քարոզարշավին, ամենաշատը տպավորված են եղել Գեղարքունիքի մարզի ընդունելությամբ։
Ինքնին զարմանալի է նման ջերմ եւ մարդաշատ ընդունելությունը, եթե հաշվի առնենք, որ մարզը բազմաթիվ դժվարություններ է կրել։ Պատերազմից հետո ադրբեջանական զորքերը զբաղեցրել են մարզի որոշ դիրքեր, Սոթքի հանքի աշխատանքները կանգ է առել, իսկ թշնամին ամեն օր իր հրահանգներն ու սպառնալիքները հնչեցնում է Գյոյչայի՝ Սեւանի ափին գտնվող իր հանգրավայրից։
Իրականում, ըստ իմ աղբյուրների, ՔՊ-ականները Լոռվա մարզում արժանացել են խայտառակ վատ վերաբերմունքի։ Այսպիսի իրավիճակը հատկապես զարմանալի է, քանի որ Լոռվա մարզպետ Արեն Մկրտչյանը ոչ միայն «ուրախ ավտոբուսի» ուղեւորներից է, այլեւ ներՔՊ-ական քվեարկության ժամանակ ամենաշատ ձայներ ստացած մարզպետներից մեկն է՝ մոտ 500 ձայնով։
Այս փաստը հարցեր է առաջացնում՝ թե ինչու է Լոռվա մարզում ՔՊ-ականներին վերաբերվում են այնպես, ինչպես թե նրանք ոչ թե կուսակցական գործիչներ են, այլ անցորդներ։ Ինչու՞ է մարզպետի՝ որպես կուսակցական առաջնորդի, ազդեցությունը նվազագույնը, երբ խոսքը գնում է իր կուսակցական գործընկերների ընդունելության մասին։