Իմ որդու, Դավիթի, կյանքը և մահը իմ հիշողության մեջ մի ամբողջ աշխարհ է, որը կարելի է պատմել անվերջ։ Նա ծնվել է Երևանում, որտեղ էլ անցել է իր մանկությունն ու պատանեկությունը։
Դավիթը շատ աշխույժ, կյանքով լեցուն, ընկերասեր աղջիկ էր։ Նա մեծերին ու փոքրերին միանվագ էր օգնում և հարգում։ Նա ակտիվ էր դպրոցական կյանքում։ Նա ոչ միայն մասնակցում էր բոլոր միջոցառումներին, այլև հաճախ դրանք կազմակերպում էր։ Զուգահեռ նվագում էր և երգում։ Պատերազմից հետո, որպես հարգանքի նշան, Դավիթի հարազատ դպրոցի միջոցառումների դահլիճը կոչեցին նրա անունով։ Իմ հիշողությամբ, դա մեկնաբանեցին այսպես․ քանի որ մենք մշտապես այնտեղ միջոցառումներ էինք կազմակերպում, իսկ Դավիթն էլ զարդարում էր դրանք իր նվագով ու երգով, այդ պատճառով էլ դահլիճն ենք անվանակոչել նրա անունով։ Ես ավելի շատ պատմության դասասենյակը նրա անունով տեսնելու էի՝ նրա անսահման սիրո և գիտելիքների շնորհիվ։
Երբ տղաներին զորամաս ուղարկեցին, Դավիթին ուղարկեցին Ներքին Հոռաթաղ։ Նրանք մեկ օր էին մնացել զորամասում։ Վերջին անգամ ինձ հետ խոսեց հոկտեմբերի 1-ին։ Այդ գիշեր իրենք մարտական հրահանգով ուղևորվեցին Մատաղիս։ Դեպքը տեղի ունեցավ հենց այնտեղ։
Դավիթը զոհվեց հոկտեմբերի 2-ին։ Իրավիճակը նման էր այնքան, որ մենք նրան չենք փնտրել։ Ինչպես առաջինը գնաց, այդպես էլ առաջինը «վերադարձավ» տուն։ Հոկտեմբերի 3-ի երեկոյան նա արդեն Երևանում էր։ Առաջին օրերին ինձ ասում էին՝ լավ է, որ գոնե գիտես, թե Դավիթը որտեղ է։ Ես այդ ժամանակ դրա իմաստն ամբողջությամբ չէի հասկանում, բայց հետո լսեցի այնպիսի պատմություններ…
Ապրիլյան պատերազմից հետո Դավիթը կազմակերպում էր Եռաբլուր գնալու ծրագրերը և միասին կուրսեցիների հետ այցելում էր հերոսական տեղը։ Իր ընկերներից մեկը պատմել է, թե ինչպես են նրանք հերթով մոտենում Ռոբերտ Աբաջյանի հուշարձանին։ Նրանք այնքան լուռ էին, որովհետև չգիտեին, թե ինչ ասել։ Դավիթն է խախտում լռությունը․ «Տղերք, պատկերացնո՞ւմ եք, այս տղու ապրած 20 տարվա կյանքը որքան մեծ իմաստ ունի։ Մարդիկ կան, որոնք երկար են ապրում, բայց, կարծես, զուր, իսկ երիտասարդներն են մահանում վթարներից, իրենց կյանքից ոչինչ չեն հասկանում։ Իսկ այս տղան որքան բան է արել մեզ համար»։ Նա չգիտեր, որ իր խոսքերը դառնալու են պատմության մի մասնիկը։
Դավիթը համալսարանական կրթությանը զուգահեռ սովորում էր ծրագրավորման լեզուներ, անգլերեն և չինարեն։ Նրա նպատակն էր զբաղվել բիզնեսով, որը կապված էր լինելու Չինաստանի հետ։
Իմ ապրելու ուժն իմ ավագ որդին է։ Եվ, իհարկե, պետք է ուժեղ լինեմ, որ շարունակեմ ապրեցնել Դավիթին։
Հետմահու Դավիթ Ջալավյանը պարգևատրվել է «Մարտական ծառայություն» մեդալով և հուղարկավորված է Եռաբլուրում։
